W drugim przypadku pokazuje się dziecku np. kolejno szereg równych odcinków, żądając, aby ono je odrysowało; demonstrując je jednak, mówi się do dziecka na przemian: ten odcinek jest dłuższy, ten odcinek jest krótszy, śledząc, czy dziecko przy rysowaniu ulegnie sugestii. Diagnostyka taka jednak rzadko jest wykorzystywana do celów wychowawczych. Co się tyczy tendencji n a ś 1 a d o w n i c t w a, to, jak już wspominaliśmy, przeprowadzono szereg badań w tym zakresie, nie opracowano jednak metod wyznaczenia stopnia tej tendencji. W badaniach, w których szło o proste tylko skonstanowanie, co dzieci w danym wieku naśladują, technika badania była bardzo prosta. W oczach dziecka wykonywano różne czynności bacząc, czy je powtórzy l. Niektóre tego rodzaju próby na naśladownictwo weszły do skal rozwojowych (np. testy Biihler-Hetzer). Przejdziemy teraz do metod, badających produkty wychowania. Najobficiej rozwinęły się metody badające rezultaty różnych form uczenia się, a więc wiedzę oraz wszelkiego rodzaju umiejętności i sprawności. Diagnoza dokonuje się tu zasadniczo również za pomocą testów, które jednak nazywane bywają testami pedagogicznymi albo testami wiadomości czy sprawności, w odróżnieniu od testów badających materiały wychowania, nazwanych testami psychologicznymi.

projekty domów hemoroidy Betsson